
De pre-RWDM periode
Daring Club van Brussel
1895-1973
De Daring Club de Bruxelles wordt in 1895 opgericht door Alphonse Verhezen, Émile Dourson en enkele medestudenten van de colleges Saint-Louis en Saint-Michel. Dat gebeurt in café ‘Au Tivoli’, op de plaats waar vandaag de Basiliek van Koekelberg staat. Aanvankelijk speelt de club in blauw en wit, maar in 1899 neemt ze de iconische rood-zwarte clubkleuren aan.
Op 11 november 1897 sluit Daring zich officieel aan bij de voetbalbond. Aanvankelijk speelt de club haar wedstrijden op het terrein waar vandaag de Basiliek van Koekelberg staat. Wanneer de bouwwerken voor de basiliek van start gaan, moet de club noodgedwongen verhuizen. Vervolgens fuseert ze met Brussels uit Jette, dat over een meer dan degelijk terrein beschikt. Later volgt ook een fusie met Union Sportive Molenbeekoise, om de positie van de club binnen het Brusselse voetbal verder te versterken.
« Si le Daring m'était conté » – Guy Debisschop 1973
De club maakt al snel zijn intrede in de Belgische voetbaltop. In het seizoen 1903-1904 eindigt Daring op de derde plaats in het kampioenschap. Een jaar later behoort de club tot de twaalf stichtende leden van de Belgische Eerste Afdeling, die toen werd gespeeld in een heen- en terugronde, met promotie en degradatie. Daarnaast schrijft Daring ook geschiedenis als eerste Belgische club die een buitenlandse trainer aanstelt: de Engelsman Jack Butler.
De daaropvolgende jaren groeit Daring uit tot een echte grootmacht. De club kroont zich in 1912 en 1914 tot landskampioen. Door het groeiende aantal supporters ontstaat de nood aan een nieuw stadion, maar de start van de werken wordt uitgesteld door de Eerste Wereldoorlog. Tijdens het conflict worden heel wat spelers gemobiliseerd, maar de Daring-spirit blijft overeind en de club blijft nauw verbonden. Dat is onder meer te danken aan Charles Malis, de toenmalige voorzitter, en Alphonse De Kinder. Zij blijven de spelers aan het front steunen door hen pakketten met voedsel en geschenken op te sturen. Bovendien komen heel wat oud-spelers terecht bij het 9e Linieregiment, waar ze zelfs beslissen om een eigen voetbalploeg op te richten.
Het is dan ook pas na de oorlog dat een nieuw stadion wordt ingehuldigd. Op 12 september 1920 opent het stadion zijn deuren op het grondgebied van de gemeente Sint-Jans-Molenbeek. Het complex is zijn tijd ver vooruit, met onder meer een grote zittribune, een atletiekpiste, hockey- en tennisvelden en zelfs een solarium. Twee maanden eerder had de club al de koninklijke titel gekregen en mocht ze voortaan de naam Royal Daring Club de Bruxelles dragen. In 1921 verovert de club vervolgens een derde landstitel.
De periode van 1921 tot 1928 verloopt een stuk moeilijker. In 1928 ontsnapt de club zelfs maar nipt aan de degradatie. Het overlijden van Charles Malis in datzelfde jaar vormt een belangrijk keerpunt. Zijn opvolgers, Adolphe De Kinder en Oscar Bossaert, slagen er echter in om de club nieuw leven in te blazen. Onder hun impuls herwint Daring halverwege de jaren 1930 zijn oude glorie. Op 10 februari 1935 maakt de club bovendien een einde aan de recordreeks van 60 wedstrijden zonder nederlaag van Union Saint-Gilloise, die maar liefst 26 maanden had geduurd. Daring haalt het met 2-0 in eigen huis.
Daring verovert vervolgens nog twee landstitels, in 1936 en 1937. Het zouden meteen ook de laatste uit de clubgeschiedenis worden. Daarnaast wint de club in 1935 ook de Beker van België, dankzij een 3-2-overwinning tegen KM Lyra in eigen huis. Ondanks een knappe tweede plaats in 1938 wordt het einde van de jaren 1930 overschaduwd door een eerste degradatie naar Tweede Klasse in 1939.
« Si le Daring m'était conté » – Guy Debisschop 1973
In 1939-1940 en 1944-1945 worden de competities stilgelegd door de Tweede Wereldoorlog. Na de bevrijding van Brussel door de geallieerde troepen in 1944 vindt in het Oscar Bossaertstadion echter een grote demonstratiewedstrijd plaats. Een Britse selectie, aangevoerd door Stanley Matthews, neemt het er op tegen de Belgische nationale ploeg, voor maar liefst 32.000 toeschouwers. De Engelsen halen het met 3-0. Na de oorlog keert Daring, elf jaar na het vertrek uit de hoogste afdeling, terug naar de top van het Belgische voetbal. Onder leiding van Jack Butler promoveert de club in 1950 opnieuw naar Eerste Klasse, waarbij ze onder meer boven Union Saint-Gilloise eindigt. Ondanks enkele mooie resultaten volgen er opnieuw moeilijke seizoenen. In 1954 zakt Daring terug naar Tweede Klasse, om een jaar later alweer te promoveren. Ook de daaropvolgende jaren verlopen wisselvallig, met een ware lift tussen Eerste en Tweede Klasse.
In de jaren 60 probeert de club opnieuw aan te knopen bij haar glorierijke verleden. In de Beker van België 1967-1968 haalt Daring zelfs de halve finales, nadat het Standard op Sclessin met 1-2 uitschakelt. In de volgende ronde moet de club echter het onderspit delven tegen Beerschot. In 1969 zakt Daring opnieuw naar Tweede Klasse. Daarmee begint een sportieve en financiële terugval die ervoor zal zorgen dat de club nooit meer terugkeert naar het hoogste niveau van het Belgische voetbal.
Datzelfde jaar neemt zakenman Jean-Baptiste L’Écluse het voorzitterschap van de club op zich. Hij omringt zich met Michel Verschueren, die als manager aan de slag gaat, en Norberto Höfling, die de functie van technisch directeur opneemt. Die laatste wordt later vervangen door Henry Geertsen. Onder hun impuls krijgt de club opnieuw meer ambitie. Hoewel Daring in Tweede Klasse uitkomt, maakt het in 1970 een opmerkelijk parcours in de Beker van België. Achtereenvolgens worden Tubantia (5-0), Patro Eisden (1-0), Lierse (2-1), Anderlecht (1-0) en Berchem (1-1, gevolgd door 1-0 in de replay) uitgeschakeld. Uiteindelijk moet de club in de finale echter zwaar het onderspit delven tegen FC Brugge (6-1), dat net daarvoor tot vicekampioen van België was gekroond.
Ondanks de aanzienlijke investeringen in transfers tussen 1969 en 1972 slaagt de club er niet in om opnieuw haar plaats in de Belgische voetbaltop te veroveren. In 1970 verandert Daring zijn naam in Royal Daring Club de Molenbeek. Na nog drie seizoenen in Tweede Klasse legt de club in 1973 definitief de boeken neer en beëindigt ze haar aansluiting bij de KBVB.
46.000 toeschouwers zijn getuige van de bekerwinst van de Bruggelingen in het Heizelstadion.
« Si le Daring m'était conté » – Guy Debisschop 1973
De palmares van Daring
Belgian Championships
1912 · 1914 · 1921 · 1936 · 1937
Runner-up
1909 · 1913 · 1934 · 1935
Belgian Cup
1935
runner-up
1970
Belgian II Division Championships
1950 · 1955 · 1959
Racing White
1963-1973
Racing White ontstaat in 1963 uit een fusie tussen White Star Athletic Club (stamnummer 47) en Racing Club de Bruxelles (stamnummer 6), twee Brusselse clubs die het moeilijk hebben. Deze fusie komt tot stand onder impuls van Henri Mabille en Émile Michiels en werpt al snel haar vruchten af. In het seizoen 1964-1965 kroont de club zich tot kampioen in Tweede Klasse en promoveert ze naar Eerste Klasse, waar ze zich vervolgens voor lange tijd weet te handhaven.
Er worden heel wat transfers gerealiseerd en spelers als Kresten Bjerre, Maurice Martens en Jacques Teugels vervoegen de club in Woluwe. Ondanks de goede resultaten, met een vierde plaats in 1972 en een derde plaats in 1973, blijft het Fallonstadion helaas zo goed als leeg. Dat remt de verdere groei van de club af. Aan de andere kant van de hoofdstad droomt Daring, dat financieel gesteund wordt door mecenas Jean-Baptiste L’Écluse, ervan om over een sterker elftal te kunnen beschikken.
De palmares van Racing white
Racing Club de Bruxelles
Belgian Championships
1897 · 1900 · 1901 · 1902 · 1903 · 1908
Racing Club de Bruxelles
Belgian Cup
1912
1
Belgian II Division Championships
1965